ο δύσκολος δρόμος

Όταν διαλέγω ένα δρόμο προσπαθώ να μην είναι πολυσύχναστος και εύκολος,  αλλά δύσκολος και αδιάβατος, όταν βλέπω ότι ο δρόμος αυτός ακολουθείτε και από άλλους πολλούς τότε σταματώ και βρίσκω άλλο μονοπάτι και πάει λέγοντας.

Ήμουν φαντάζομαι από τους λίγους που πίστευαν ότι η πορεία της χώρας στις αδιέξοδες μονοκομματικές πολιτικές της δήθεν αυτάρκειας με δανικά λεφτά. Τότε που όλοι έτρεχαν από γραφείο σε γραφείο για ένα διορισμό για ένα ρουσφέτι για ένα δημόσιο έργο εγώ ήμουν στην αντίθετη μεριά. Ποτέ δεν ήμουν μέσα σε όλα αυτά ποτέ δεν συμπάθησα αυτό το πελατειακό τρόπο διακυβέρνησης του κράτους.

Πολλοί ήταν οι οπαδοί αυτού του τρόπου διακυβέρνησης και ειδού τα αποτελέσματα. Λίγοι όμως, πολλοί λίγοι είναι αυτοί που τα καταδίκαζαν. Δυστυχώς η μάζα είναι αυτή που κατευθύνει την πολιτική ανόητων ηγετών και μέσα από την λαϊκιστική προσέγγιση της πολιτικής από τους πολιτικούς φτάσαμε στην χρεοκοπία. Μαζί βέβαια και με την κλεψιά την μίζα και την ανικανότητα. Δεν λέω ότι όλοι είναι κλέφτες, ανίκανη και άσχετη αλλά είναι ανίκανη μπροστά στην δύναμη των λαϊκιστών και των μέσον μαζικής ενημέρωσης που εκμεταλλευόμενη την ασυδοσία του κράτους έκτισαν περιούσιες και τώρα βαλτώνουν και χρεοκοπούν. Οι οπαδοί του πελατειακού κράτους οι κομματικοί στρατοί και οι ακόλουθοι τους στην κατάντια και στην χρεοκοπία του κράτους είναι οι πρώτοι από τους αγανακτισμένους και τους υβριστές των πολιτικών τους. Ο τρόπος δηλαδή που επέβαλαν τα συμφέροντα τους προσπαθούν και τώρα να επιβάλλουν την δική τους άποψη, με συγκεντρώσεις με προπηλακισμούς με ομαδοποίηση της λαϊκής δυσαρέσκειας.

Όταν όλοι βολεύονταν με τα δανεικά κανείς από αυτούς  δεν μίλαγε για την μελλοντική πορεία της οικονομίας της χώρας. Όλοι νοιάζονταν για την πάρτη τους όλοι είχαν στηρίξει την πολιτική τους ύπαρξη στην εύκολη λαϊκιστική προσέγγιση για μεγαλύτερους μισθούς για μεγαλύτερες συντάξεις  με λιγότερα χρόνια δουλειάς και άλλες άθλιες λαϊκιστικές πρακτικές αιχμαλωσίας και παραπλάνησης της λαϊκής επιλογής. Όλα αυτά με δανεικά λεφτά, με χρήματα και πόρους που δεν απέδιδαν αλλά εύκολα καταναλώθηκαν για ικανοποιήσει ματαιόδοξων καταναλωτικών αγαθών, περισσότερα των οποίον ήταν εισαγόμενα με αποτέλεσμα τα δανεικά λεφτά αυτά δεν χρηματοδότησαν ανάπτυξη αλλά απλώς αγόρασαν ψήφους για μια πρόσκαιρη ευμάρεια.

Σίγουρα όλοι η ευθύνη βαραίνει την πολιτική των ανεύθυνων πολιτικών που εφάρμοσαν αυτόν τον λαϊκιστικό και εύκολο δρόμε για την εξουσία. Πολλοί από αυτούς ήταν άσχετοι άλλοι ήταν κλέφτες άλλοι καιροσκόποι και άλλοι ήταν υπηρέτες οικονομικών συμφερόντων.

Κανείς ποτέ δεν μίλησε ή δεν έπραξε το δύσκολο δρόμο της σωστής και δημιουργικής πολιτικής γιατί ήταν σίγουρος ότι η κακομαθημένη μάζα θα τον τιμωρούσε και γιατί οι πελατειακή δομή του δημοσίου δεν θα εφάρμοζε το δύσκολο έργο της δημιουργίας, της αξιοκρατίας, της δικαιοσύνης  και της παραγωγής.

Και τώρα η αντίδραση των αγανακτισμένων δεν μπορώ να πω ότι με βρίσκει αδιάφορο και αντίθετο αλλά τώρα που βλέπω αυτήν την μεγάλη μάζα που ακολουθεί αυτό το κίνημα έχω αρχίσει να έχω επιφυλάξεις από το πόσο αυτό το λαϊκό κίνημα θα μπορέσει να εκφράσει ασφαλή και σωστά αιτήματα και να βγάλει τα σωστά συμπεράσματα για τα αίτια της κατάστασης που βιώνουμε. Αν είναι απλώς κακομαθημένη και αναπολεί την εύκολη ζωή των προηγούμενων δεκαετιών? Αναπολούν απλώς την ιδέα της σύνταξης στα 42? Αναπολεί τον ρουσφετολογικό τρόπο διορισμού στο δημόσιο? Αναπολεί την πελατειακή δομή του δημοσίου? Αναπολεί τον πολιτικό λαϊκιστή? Θα μπορέσουν όλοι αυτοί να δεχτούν την αλήθεια της κατάστασης ? και ποιος είναι αυτός που θα πρέπει να εμπιστευτούν όταν ξέρουν ότι όλοι μέχρι τώρα τους έταζαν ψεύτικα και δανεικά όνειρα μόνο και μόνο για να εκλεγούν? Ποιοι είναι αυτοί που δεν θα τους χαϊδεύουν και θα τους οδηγήσουν με την ελεύθερη συμμετοχή τους σε έναν δρόμο δύσκολο που στο τέλος θα φτάσουν κάπου που να αξίζει να ζεις και να δημιουργείς? Είναι ικανοί να δεχτούν δύσκολες λύσεις ή είναι απλώς προσκολλημένη σε εύκολες και ανεφάρμοστες πολιτικές του παρελθόντος? Μακάρι όλοι αυτοί να έχουν ωριμάσει, εγώ όμως όταν βλέπω τόσους πολλούς να ακολουθούν ένα συγκεκριμένο δρόμο εγώ αλλάζω δρόμο. Θέλω εκεί που πηγαίνω να πηγαίνουν ποιο λίγοι και ο δρόμος να είναι ποιο μακρύς και ποιο δύσκολος και να τον ακολουθούν λίγοι.